Gino van Weenen over GLAS

Nieuws

Duizelhost Gino van Weenen schreef speciaal voor de visuele raamvertelling GLAS, van Blauwe Uur een gedicht. Heb je deze gemist of wil je hem nog een keer rustig nalezen? Hier vind je hem:

Het begint allemaal bij de eerste stralen die wij vangen, bij het wakker worden of nog even door gaan tot in de laatste restjes van de nacht
sparen de kleine hoopjes op tot er herinneringen van gemaakt worden of nog even door tot het verkleuren van de huid
Wij reizen het achterna, lezen kranten in de verwachting dat het snel komt en nog even zal blijven

Ik heb gehoord dat er plaatsen zijn waar het nooit komt en plekken waar het er altijd is, dat je altijd onderweg kan zijn en het nooit hoeft te missen, dat het missen dodelijk is en het altijd zien ook
Gelukkig is er de keuze of wij er willen zijn, of een huis om ons heen bouwen zodat wij kunnen schuilen

Soms zie ik het ook in jouw ogen, in je lach die weerkaatst en bloot legt waar ik altijd naar verlang, ik verdenk jou er van dat je een klein stukje altijd met je meedraagt zodat je mensen kan helpen als ze kwijt zijn of gewoon wat meer nodig hebben, jij bent er voor iedereen die even zijn oogleden opslaat

De planten begroeten het elke dag weer, reiken naar hoger, kleuren naar de mate van geluk en glanzen in het bad dat jij soms voor ze bent
Het groeien en voeden van de grond door de manier waarop de strepen speels over de weides kunnen dansen, op mistige dagen strijkt het door de wol heen en is het een gids die ons meeneemt naar dat wat jij kan verbergen

Als wij je zien verdwijnen dan gaan we er voor zitten, je geeft ons roze, oranje, geel en glijdt stil langs de grens van de dag, sleept ons naar de tijd dat wij stil staan of erbij gaan liggen. Maar voor nu laat ons nog eenmaal het licht vieren. Wij maken het licht ons eigen om te zoeken en te schijnen bij alles dat gelukkig maakt