10 portretten van de wijk

10 portretten van de wijk

21 augustus 2018

 

Als schrijver-in-residence van Duizel in het Park ging Corinne Heyrman op zoek naar verhalen in Rotterdam Noord. Aan de hand van interviews, geluidsfragmenten en persoonlijke ervaringen van de bewoners die zij sprak maakte ze 10 portretten van de wijk. Lees en luister de verhalen-serie hieronder.

Foto’s: Johannes Odé

 

Tien portretten van de wijk
door: Corinne Heyrman

Inleiding
Ik portretteer de wijk. De wijk poseert, maar blijft niet stil op haar stoel zitten zodat ik goed kan kijken. Ze verandert de hele tijd van houding. Daarom wandel ik in haar rond, probeer ik met haar mee te bewegen. Ik praat met haar verschillende bewoners en bezoekers. Op die manier laat de wijk zich van al haar kanten zien. Vele dagen slenter ik er rond en ’s avonds, achter mijn computer, probeer ik haar contouren te vangen in tekst. Ik ben portretkunstenaar. Ik vraag me af of ik als portretkunstenaar ook kritisch mag zijn. Mag ik naast de mooie ook de lelijke kanten optekenen? Onvermijdelijk komt het moment waarop de schildersezel omgedraaid wordt en het model mag kijken naar wat het geworden is. Ooit zal het model, de muze, en in dit geval de wijk, het portret te zien krijgen en zal ze zich willen herkennen. Meer nog: ze zal willen dat het een goed gelukt portret is.

Dat besef komt wanneer ik tijdens een van mijn wandelingen en gesprekken in de wijk zelf geportretteerd word. Ik zit in een volkstuin aan tafel bij twee jonge koppels en het zoontje van een van hen. Tijdens het praten voel ik de jongen aandachtig en lang naar mijn gezicht kijken. Hij zegt niets. Het valt me pas na een tijd op dat hij traag en geconcentreerd de lijnen van mijn gezicht en daarna mijn lichaam natekent. Hij kijkt ook één keer onder de tafel om te kijken wat voor schoenen ik draag. Wanneer ik wil vertrekken, moet ik even wachten omdat hij nog niet klaar is. Ik blijf geduldig zitten, probeer ondertussen mooi te glimlachen en niet te veel bruuske bewegingen te maken. De jongen komt naar me toe met de tekening in zijn hand. Op de tekening staat een meisje met blond haar in een dot gebonden, zilveren oorbellen en een grote glimlach. Haar armen staan open, alsof ze mensen wil leren kennen. Alsof ze wil zeggen: ‘Vertel mij iets over je wijk.’

Ik ben blij dat het portret geen opvallend grote neus of dikke buik heeft. Onderaan de tekening staat in drukletters ‘RAAR’. Ik neem het niet persoonlijk, maar vraag rustig aan de jongen waarom hij dat eronder heeft gezet.
Hij grist snel de tekening uit mijn hand en vervangt de laatste letter door een ‘F’. ‘Ik ben Raaf,’ zegt hij. Ik bedank Raaf voor het portret. Het maken van een portret is een gevoelige zaak.

Met een houten kruiwagen die ik kan kantelen tot een stoel ga ik de wijk rond. Ik zet me neer bij de dingen en de mensen die ik ontmoet. Tijdens de gesprekken met verschillende mensen krijg ik van elke persoon een andere zienswijze op de wijk. De wijk is niet in één portret te vangen. Er zijn vele hoeken en kanten aan een wijk en vele kleine gemeenschappen binnenin. Daarom heb ik tien verschillende perspectieven op de wijk geschreven die je hier kunt lezen.

Je kan ook naar de wijk luisteren, dat heeft minder perspectief in zich. Klank is vluchtiger en daardoor vrijer, het is moeilijker in een kader te vangen. Ik maakte vijf podcasts waarin mensen uit de wijk aan het woord komen. Beluister de podcasts hier. 

 

Bekijk hier het video-verslag over de zoektocht naar verhalen van OPEN Rotterdam:

Voor aanvang van het festival deelde Corinne Heyrman haar eerste verhaal op Vers Beton.

Koop tickets